Veysel Karani Kimdir ?

Veysel Karani Kimdir ?

Peygamberimiz zamanında yaşamış olan ve Peygamberimizi o kadar çok görmek isteyip de göremeyen  kutlu insan Veysel Karani Kimdir ? İsmi Üveys bin Âmir el-Karnî’dir. Yemen’in Karn köyünde doğdu. Müslüman olduktan sonra o kadar örnek bir insan oldu ki her hareketi her sözü ibret ve nasihat oldu. Veysel Karaninin en önemli vasfı  Peygamber efendimize olan aşkı  ve annesine saygısıdır. Annesine çok hizmet edip, hayır duâsını aldı. Resûlullah efendimizi görmeyi çok istiyordu. Defalarca Peygamber efendimizi görmek için annesinden izin istedi. Annesi, kendisine bakacak kimsesi olmadığı için izin verememiştir.

İzin verdiği zaman ise Peygamber efendimiz sefere gittiği için göremedi.Annesinin gözleri görmediğinden ve bakıma muhtaç olduğundan dolayı  Geri dönmek zorundaydı o yüzden çok duramadı. Veysel Karani sırf annesine bakabilmek için evlenmemiştir yeri geldiğinde sırtında taşımıştır . Görüyor musunuz anne aşkını ne muhteşem bir şey.

Üveys’in Aşkı Şiiri

Adım Üveys
Yemen’de, karen köyünde doğmuşum.
Babamı hatırlamıyorum, beni annem büyütmüş.Veysel Karani
Annemin ayakları cennetin üstündeydi, elleri sıcak gül kokardı.
Gözleri geceye açılan pencereydi, yıldızı yoktu gecesinin.

O, beni istediği zaman tutup yakalardı ama ben onun göz bebekleri bir türlü yakalayamazdım.

Ona baktığımı hissederdi ve bunu nasıl yaptığını hiç bir zaman anlayamadım.
Göremeden sevmeyi ondan öğrenmiştim.

Gözleri mi yumup konuşmak, çocukluğumdan kalma bir alışkanlıktır.

Bazen unutur, anne şu kuzuya bak derdim.
Bir sessizlik çökerdi çöle.

Güneş zamansız batardı, ağlar anneme sarılırdım.
Annem tebessüm eder, güneş tekrar doğardı.
Ve bir gün bir isim duydum.
Kalbimin yanıp kavrulduğunu hissettim.
Bir isim beni kalbimden yakalamıştı.

Şahit olsun gözlerinin siyahı
Şahit olsun aşıklarının ahı
Ey Sevgili sensin bana gonca gül
Sensizliğe alışmadı bu gönül

Anne, hani o pamuk ellerimle yüzüme dokunup yüzümü yüzüne benzetirdin
Derdin ki : Kaşların benim kaşların gibi.
Hani derdin ya keşke gözlerini görebilseydim
Ben de gözlerin gözlerime benziyor derdim
Şimdi anlıyorum neler hissettiğini
Duydum ki, Sevgilinin yüzü aydan parlakmış, hilalmiş kaşları
O’nu gören yanından ayrılmak istemezmiş
Gülünce dişleri ince gibi parlarmış
Veysel Karani

Elin de kına çiceği olurmuş bazen
Bazen bir yetimin eli olurmuş elinde.
Çoğu zaman hüzünlüymüş, ağlarmış geceler boyu.
Sessiz sessiz ağlarmış.
Sessiz diyorlar ama anne ben her gece çölü kaplayan ağlayışını duyuyordum.
Uykundan ağlayarak uyanmamım sebebi buydu
Avuçlarını yüzümde tutup öyle uyuyordum.

Anne hani sevgiliyi görmek için köyüne gitmiştim ya
O gün ellerini nasıl kokladıysam çöl boyu gül kokusu gitmedi burnumdan.
Sanki sende yanımda yürüyordun.
Anne o sadetli evine yaklaşırken kalbim durucak gibiydi
Eşiğini öptüm, ellerini öper gibi.
Çok az kalmıştı görmeye, kapı açılacak sevgiliyi görecektim
Kapı açıldı ama göremedim.
Yoktu bekliye bilirdim dönüşünü ama sen yalnızdın
Sevgilinin çok seveni vardı ölümü bile göze alan
Ama senin benden başka kimsen yoktu
Ben de gül için gülü görmemeye göze aldım
Sana döndüm ama gördüm ki, her yol aslında ona çıkıyormuş
Meğer Allah, senin avuçlarında bana sevgilinin kokusunu sunmuş yıllarca
Anne sana bir müjdem var
Sevgili gül kokulu hırkasını göndermiş bana
Şimdi tek dileğim, bu hırka hem bana güç versin onsuzluk sabrında hem sana ışık olsun karanlık kabrin de..

Şahit olsun gözlerinin siyahı
Şahit olsun aşıklarının ahı
Ey Sevgili sensin bana gonca gül
Sensizliğe alışmadı bu gönül

Bir Cevap Yazın